نمونه‌های تاریخی مبارزۀ بی خشونت

12_26_2013_Image_Untitled_V16

مرکز مطالعات بی خشونت 

۴٩۴ پیش از میلاد

توده‌های مردم فرودست رم از شهر خارج شدند و به مدت چندین روز از کار خودداری کردند تا به کایتهایشان از کنسولهای رم رسیدگی شود.

 

١٧۶۵– ١٧٧۵ میلادی

مستعمره‌های امریکایی سه پیکار بزرگ خشونت پرهیزانه را در برابر حکومت انگلیس به راه انداختند (بر علیه قانون تمبر سال ١٧۶۵، قانون تاونشند سال ١٧۶٧، و قانون اجباری سال ١٧٧۴) که تا سال ١٧٧۵ به استقلال عملی (دو- فاکتو) در نه ایالت امریکا منجر شد.

 

١٨۵٠– ١٨۶٧

ملی‌گرایان مجارستانی، به رهبری فرانسیس دیک، بر علیه حکومت اتریش به مقاومت خشونت‌پرهیزانه پرداختند، سر انجام در چهارچوب فدراسیون اتریش-مجارستان به خودگردانی برای مجارستان دست یافتند.

 

١٩٠۵– ١٩٠۶

در روسیه، روستاییان، کارگران، دانش‌آموزان، و روشنفکران دست به اعتصابهای فراگیر و دیگر شکلهای مبارزهٔ خشونت‌پرهیز زدند، و تزار را وادار به ایجاد مجلس قانونگذاری منتخب مردم کردند.

١٩١٧

انقلاب فوریهٔ ١٩١٧ روسیه، صرف نظر از چند واقعه‌ٔ کمی خشونت‌آمیز، به طور عمده خشونت‌پرهیزانه بود و به سقوط سیستم تزاری منجر شد.

١٩١۳– ١٩١٩

راهپیماییهای حق رأی زنان در ایالات متحده به تصویب اصلاحیهٔ قانون اساسی منجر شد که حق رأی زنان را تضمین می‌کرد.

١٩٢٠

تلاش برای کودتایی به رهبری ولفانگ کاپ علیه جمهوری وایمار در آلمان به شکست انجامید، از آن رو که مردم با اعتصابی همگانی از همکاری و موافقت با کودتاچیان خودداری کردند.

١٩٢٣

بر خلاف سرکوب شدید، آلمانیها در برابر اشغال درهٔ روهر توسط فرانسه و بلژیک سرسختانه مقاومت کردند، به گونه‌ای که هزینهٔ سیاسی و اقتصادی اشغال آنچنان بالا رفت که نیروهای فرانسوی و بلژیکی سرانجام مجبور به عقب‌نشینی شدند.

از سالهای ١٩٢٠– ١٩۴٧ 

جنبش استقلال هند به رهبری مهندس گاندی یکی از بهترین نمونه‌های شناخته شدهٔ مبارزهٔ خشونت‌پرهیز به شمار می‌رود.

١٩۴٠– ١٩۴۵

نمونه‌های فراوانی از مقاومت خشونت‌پرهیز در برابر اشغالگری نازیها در طول جنگ جهانی دوم وجود دارد، به ویژه در نروژ، دانمارک، و هلند.

١٩۴۴ 

دو دیکتاتور امریکای مرکزی، ماکسیمیلیانو هرناندز مارتینز (السالوادور) و خورخه اوبیکو (گواتمالا)، در نتیجهٔ شورشهای غیرنظامی خشونت‌پرهیزانه از قدرت برکنار شدند.

١٩۵۳

موجی از اعتصابها در اردوگاههای زندانهای کارگری در شوروی توانست وضعیت زندگی زندانیان سیاسی را اندکی بهبود بخشد.

١٩۵۵– ١٩۶٨

با استفاده از انواع روشهای خشونت‌پرهیز، از جمله بایکوت اتوبوسهای عمومی،‌ تحریم اقتصادی، تظاهرات فراگیر، راهپیمایی، تحصن و اتوبوس سواری در اعتراض به جداسازی نژادی، جنبش حقوق مدنی ایالات متحده موفق شد که قانون حقوق مدنی ١٩۶۴ و قانون حق رأی ١٩۶۵ را از تصویب بگذراند.

١٩۶٨– ١٩۶٩

مقاومت خشونت‌پرهیزانه در برابر اشغال چکسلواکی توسط شوروی به رژیم دوبچک امکان داد تا به مدت هشت ماه بر سر قدرت باقی بماند، در حالی که با مقاومت نظامی چنین چیزی امکان نداشت.

١٩٧٩

در تول مدت انقلاب ایران در سال ١٩٧٩، دانشجویان، معلمان، پیشواهای مردم محلی و فعالان از تعداد تاکتیکهای بدون خشونت در مبارزه با رژیم پهلوی استفاده کردند.

١٩٨۶

جنبش “قدرت مردم” در فیلیپین دیکتاتوری سرکوبگر مارکوس را از قدرت بر انداخت.

 

_______________________

١. مؤسسۀ آلبرت اینشتین، ویرایش از مرکز مطالعات بی خشونت

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *