راهبردی در تقویت جنبش کارگری

در حالیکه کارگران سراسر جهان برای اول می (۱۲ اردیبهشت) و برگزاری مراسم روز جهانی کارگر آماده می شوند، فعالان کارگری ایران هرروز تحت فشار برای عدم برگزاری هرگونه مراسم  ویژه تحت تعقیب یا دستگیری قرار گرفته اند. ذبیح الله باقری فعال کارگری در استان اصفهان، کارگر فولادمبارکه، از فعالان اعتراض های کارگری، از روز سه شنبه گذشته دستگیر شده و از او خبری نیست. محمود صالحی، فعال کارگری کرد که برای شرکت در جلسه مشترک سندیکاهای کارگری به فرانسه سفر کرده بود، در بازگشت، همراه دو فعال دیگر کارگری در شهر سقز، به وزارت اطلاعات احضار شد و تحت بازجویی قرار گرفت. کارگران زندانی چون رضا شهابی نیز در زندان تحت فشار قرار گرفته اند تا برای روز کارگر از درون زندان فعالیتی نداشته باشند. حتی معین غمین دانشجوی دانشگاه علوم و فنون بابل و از فعالان کمپین لغو کار کودکان نیز بازداشت شده است. گزارش های مخابره شده از شهرهای کوچک و بزرگ حاکیست فعالان کارگری در سراسر ایران در آستانه مراسم های پیش بینی شده برای روز جهانی کارگر تحت فشار مضاعف قرار گرفته اند.

تا کنون در هیچ استان و شهری، اجازه برگزاری مراسم روز کارگر از سوی دولت صادر نشده است. این در حالیست که درخواست برگزاری راهپیمایی ها برای روز کارگر، اغلب از طرف خانه کارگر که خود تشکلی دولتی است تسلیم دولت می شود اما امسال طبق چهار سال گذشته در دولت آقای محمود احمدی نژاد حتی تقاضای صدور مجوز برای راهپیمایی از سوی خانه کارگر نیز مورد قبول واقع نمی شود.

بنا بر آمار رسمی سازمان آمار ایران، تنها در زمستان گذشته بیش از دویست هزار کارگر بیکار شده اند. تورم همراه با رکود که به تدریج تمام ارکان اقتصاد کشور را فرا می گیرد، از یک سو کمر کارگران، خانواده های آنان، و تمام اقشار حقوق بگیر را زیر بار فشار گرانی فزاینده خم می کند و از سوی دیگر به دلیل رکود اقتصادی، با کم شدن تولید و تعطیلی پی در پی کارخانه ها، بیکاری و ناامنی شغلی نفس کارگران را به شماره انداخته است.

بیکاری و گرانی تنها کارگران صنعتی را به ستوه نیاورده، بلکه به کارگران بخش کشاورزی نیز سرایت کرده است. به این دلیل است که در شرایط کنونی، حکومت از هر نوع تشکل و راهپیمایی کارگران وحشت کرده چه به نیکی می داند ممکن است هر نوع تجمعی، آبستن حوادثی باشد که از کنترل دولت خارج باشد.

با تغییرات پی در پی در قانون کار کشور، در دهه شصت هجری شمسی، فعالیت سندیکاهای کارگری غیر قانونی اعلام شد و تنها شوراهای اسلامی کار در کارخانه ها حق حیات گرفتند. تنها تشکل قانونی کارگری سراسری نیز “خانه کارگر” شد که ریشه آن، در واحد کارگری حزب جمهوری اسلامی بود و به تدریج آن واحد به تشکیلات سراسری کارگری و متولی شوراهای اسلامی کار تبدیل شد. نخستین دبیرکل این تشکیلات، حسین کمالی به وزارت کار و امور اجتماعی رسید و دبیر کل کنونی آن، علیرضا محجوب، چندین دوره در مجلس شورای اسلامی به عنوان نماینده تهران باقی مانده است. با تمامی این احوال، بدنه خانه کارگر و اعضای شوراهای اسلامی کار، در بسیاری از کارخانه ها، از جنس بقیه کارگران هستند و به دلیل تماس های نزدیک با کارگران و مشکلات معیشتی که مانند سایرین دارند، مخالفت های خود را با اوضاع موجود ابراز کرده و در پاره ای از استان ها با مقام های استان و اداره کار وارد مذاکره شده و چه بسا همواره در تفریق نظر باقی مانده اند. این شاکله تنها تشکل کارگری موجود و با امکانات بسیار زیاد در سطح کشور است. با ایجاد اتحاد با این تشکل باید در تقویت آن گام برداشت. در قامت تشکلی قوی این کارگران قادر خواهند شد خواست های جنبش کارگری را پیگیری کنند. در این مسیر کارگران خواهند توانست با همراهی قوی تر بدنه کارگری و مردمی این تشکل را از سر دولتی آن جدا کنند و خود سکاندار تشکل خود شوند. این راهبرد در اواخر دهه شصت هجری شمسی، در مورد تشکل سراسری و قانونی دانشجویی، یعنی دفتر تحکیم وحدت، به خوبی به اجرا درآمد. پاره ای از فعالان دانشجویی با استراتژی و برنامه ریزی حساب شده، از چند دانشگاهی که جو نارضایتی در آن ها بالا بود، شروع کردند و با تغییر مشی انجمن های اسلامی این دانشگاه ها، کار را به تغییر رهبری اتحادیه سراسری انجمن های اسلامی دانشگاه ها (دفتر تحکیم وحدت) کشاندند. با این عمل این تشکل دولتی دانشجویی تبدیل به نیرومند ترین تشکل دانشجویی مخالف حکومت شد. تا همین امروز که تنی چند از رهبران تحکیم مانند بهاره هدایت و مجید توکلی در زندان هستند. پیش از انقلاب نیز، در خارج از کشور، دانشجویان ملی و مخالف شاه، همین استراتژی را درمورد تشکیلات دولتی دانشجویی و خانه های ایران اجرا کرده و با استفاده از امکانات موجود، کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی را به وجود آوردند. همین استراتژی را می توان در شرایط بحرانی کنونی، با تشکل سراسری خانه کارگر کرد. با توجه به سونامی اقتصادی پیش رو و فرصت اندک برای سازماندهی و ساختن یک تشکیلات از صفر، تغییر محتوا و جهت دادن به خانه کارگر، یکی از بهترین و سریع ترین راه حل های پیش برد جنبش کارگری ایران محسوب می شود. تنها باید برای آن برنامه حساب شده داشت و از حلقه های ضعیف این زنجیر شروع کرد.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *