سینماگران و دفاع ازخانه خود

تجمع سینماگران در مقابل خانه سینما و پافشاری آنان برحفظ خانه خود در هفته گذشته، یکی از مهم ترین حوادث در عرصه مبارزات مدنی اخیرایران بود. ده صنف سینمایی از مدت ها قبل با هماهنگی یکدیگر و با انتخاب یک هیئت مدیره زیر سقف خانه سینما، اتحادیه ای را بنا کرده اند که به کارحل مشکلات صنفی آنان می آید. سینماگران از محبوب ترین لایه های فکری کشور هستند. در جنبش سبز فعالیت گروهی آنان دردفاع از رای مردم همچنین نشان داد که این قشر تاثیرگذار جامعه، ازپیشرو ترین گروه های اجتماعی نیزهست. اخیرا نیز سه تن از سینماگران، رضا علامه زاده، محسن مخملباف و محمد نوری زاد با نزدیک شدن به موضوعات ممنوعه ای چون بهائیت و شرکت در فستیوال های بین المللی اسرائیل نشان دادند که درعرصه مسائل گوناگونی که جامعه و کشور ایران با آن درگیر است، بازهم این گروه از روشنفکران نقش پیشتازانه ای ایفا می کند و از شجاعت کم نظیری برخوردار است.

 پس از حوادث سال ۸۸ و سرکوب حرکت مردم، حکومت که از نقش شبکه های اجتماعی و نهادهای مدنی برای پیش برد جنبش وبسیج مردم به خوبی آگاه شده بود، دست به سرکوب و متلاشی کردن این نهادها زد. به تمام تشکل های مدنی از دانشگاه تا مدرسه، از کارخانه تا مطبوعات، از بیمارستان تا دادگستری حمله کرد و فعالین آنان را دستگیر و نهاد و موسسات آنها را  متوقف کرد. یکی ازنهادهایی که مورد هجوم و دشمنی حکومت قرار گرفت، خانه سینما بود. درظاهروزارت اطلاعات و در واقع دستگاه امنیتی که مستقیما از شخص رهبری دستور می گیرد، ابتدا خانه سینما را تعطیل و در ورودی آن را پلمب کردند. پس از مدتی کشمکش، وزارت ارشاد دست به تشکیل نهادی موازی زد. شورایی به نام شورای هماهنگی صنوف سینمایی درست کرد و پس از انتخاباتی محدود از میان عناصر حکومتی، اعلام کرد که خانه سینما را در اختیار این گروه قرار می دهد. با این عمل که به پروژه خانه سینمای دو معروف شد، سینماگران دست به اعتراض زدند. ابتدا اعتراضات فردی و نامه نویسی صنوف مختلف سینمایی شروع شد و سرانجام هفته گذشته از روز سه شنبه سینماگران دست به تجمع اعتراضی در مقابل خانه سینما زدند. این تجمع که بیش از سه هزار نفر از سینماگران و حامیان سینما در آن حضور داشتند، به سرعت مورد توجه مطبوعات قرار گرفت و در تیتر اول برخی از روزنامه های صبح چهارشنبه ایران قرار گرفت. با اتحاد و حضور گسترده سینماگران در مقابل خانه خود که می خواستند مانع واگذاری این ساختمان به نهاد حکومتی شوند، پس از دو روز حکومت عقب نشینی کرد. سردار حسین ساجدی، رئیس پلیس تهران، شخصا در تجمع سینماگران حضور یافت و قول داد که نیروی انتظامی تا ششم مرداد از خانه سینما محافظت می کند و مانع ورود گروه های دیگر به این ساختمان می شود. با این قول سینماگران به تجمع خود خاتمه دادند. هم زمان شکایت سینماگران در دادگستری نیز دنبال شد و درهفته گذشته دادگاه حکم داد که شورای صنوف سینمایی وجاهت قانونی نداشته و بنابراین حقی برای تصرف خانه سینما ندارد. این هم پیروزی دومی بود که در یک هفته عاید سینماگران شد و پاداش اتحاد و حرکت یک پارچه و حساب شده خود را گرفتند.

یکی از شگردهای حکومت در سال های گذشته، تشکیل نهادهای موازی توسط دستگاه امنیتی و بها دادن و به رسمیت شناختن آن ها درمقابل تشکل های واقعی مردمی بوده است. این کار نخستین بار در دانشگاه ها با تشکیل دفتر تحکیم وحدت دانشجویی موسوم به طیف شیراز شکل گرفت. این تشکل که عینا همان نام دفتر تحکیم را هم برخود گذاشته بود، در شرایطی بیانیه های دفاع از حکومت صادر و در مراسم رسمی شرکت می کرد که در سوی دیگر حکومت به سرکوب دفتر تحکیم واقعی مشغول بود و فعالین آن را دستگیر و روانه زندان می کرد. این شگرد در میان مردم سردرگمی ایجاد می کرد و وقتی با نام دفتر تحکیم فعالیت های دفاع از حکومت صورت می گرفت، حمایت مردم از این نهاد دانشجویی را با تردید مواجه می کرد. حرکتی که سینماگران باید به شدت مراقب آن باشند، چون این روزها صحبت از مذاکره دو هیئت مدیره می رود و می خواهند در نهایت این طور جلوه دهند که گویی اختلافی درونی میان سینماگران بروز کرده و حکومت هم در تنها به حل و فصل این اختلاف کمک کرده است.

نقش موثر سینماگران و هنرمندان در تمام کشورها و تاریخ مبارزات مدنی، جایگاه و اهمیت این بخش از جامعه را به خوبی نشان می دهد. پس از کودتای سرهنگان در یونان، ملینا مرکوری هنرپیشه سرشناس یونانی به سخنگوی مقاومت در مقابل حکومت سرهنگان تبدیل شد و موجی جهانی علیه آنان به راه انداخت. واسلاو هاول نمایشنامه نویس اهل چک عملا به رهبر جنبش ضد کمونیستی تبدیل شد وبعد ازپیروزی نیز برای مدتی سکان ریاست جمهوری را دردست گرفت. سینماگران در آمریکا از پیشتازان دفاع از حقوق مدنی مردم هستند و به همین دلیل هم در حملات واپس گرایانه ای چون موج مک کارتیسم در دهه پنجاه میلادی، از اولین گروه های هدف بودند و زیر فشار قرار گرفتند. در لهستان، آرژانتین، شیلی تا مصر و ده ها کشور دیگر، نقش بی بدیل هنرمندان اهمیت این بخش از جامعه را نشان می دهد. در ایران هم سینماگران ما با آگاهی کامل از این موقعیت ممتاز خود، به ایفای نقش استثنایی خود در جنبش آزادی خواهی مردم ایران مشغول هستند.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *